Teamfoto
Manager huisartsenpost, voorheen Teamleider SEH
Na mijn opleiding tot verpleegkundige op de intensive care en de spoedeisende hulp kwam ik al snel in aanraking met Defensie. Daar werkte ik bijna twaalf jaar, in dezelfde rol als IC- en SEH-verpleegkundige, en werd ik zeven keer uitgezonden naar conflictgebieden. Een periode die me niet alleen professioneel heeft gevormd, maar ook mijn kijk op samenwerken, leiderschap en mentale belasting blijvend heeft veranderd.
Aandacht voor mentaal welzijn liep al vroeg als een rode draad door mijn werk. Eerst als BOT-medewerker op de SEH, betrokken bij de opvang van collega's na ingrijpende gebeurtenissen, en later bij Defensie als collegiaal netwerker. In die periode werd voor mij duidelijk hoe groot de impact van het werk is op zorgprofessionals en hoe beperkt we vaak zijn toegerust om daar goed mee om te gaan.
Na mijn tijd bij Defensie werd ik teamleider op de spoedeisende hulp. Kort daarna brak de coronapandemie uit, een periode die dat besef alleen maar versterkte. Gek genoeg was ik zelf geen uitzondering. Daarin heb ik mezelf ook erg verbaasd. En, achteraf gezien, ook weer niet.
We zijn in de zorg goed in doorgaan. In stilstaan zijn we een stuk minder goed. Dit boek is een poging om dat te veranderen.
Teamleider longgeneeskunde binnen het Elisabeth Tweesteden Ziekenhuis
Al van jongs af aan wist ik dat ik in de zorg wilde werken; voor mij voelde dat als de enige juiste keuze. Vanuit mijn opleiding tot doktersassistente ben ik doorgestroomd naar de HBO-verpleegkunde, die ik binnen het Elisabeth Tweesteden Ziekenhuis heb gevolgd en afgerond.
Het zorgen voor anderen heeft mij altijd veel voldoening gegeven. In het begin van mijn loopbaan lag mijn aandacht vooral bij de kwetsbare patiënt, tegenwoordig zet ik mij met dezelfde betrokkenheid in voor mijn team. Ik vind het belangrijk dat mensen zich gezien, gehoord en veilig voelen. Met oprechte aandacht, eerlijke gesprekken en vertrouwen probeer ik het beste in anderen naar boven te halen.
De afgelopen jaren, met name door corona, heb ik geleerd hoe belangrijk het is om goed naar jezelf te luisteren en kwetsbaarheid toe te laten. Juist daarin zit voor mij kracht. Wanneer je dichter bij jezelf blijft, ontstaat er meer rust, vrijheid en ruimte om te groeien. Vanuit die overtuiging schrijf ik mee aan dit boek: om ervaringen te delen, elkaar te inspireren en samen te groeien.
Teamleider Bedrijfsmaatschappelijk Werk bij het Ministerie van Defensie
Al 29 jaar vormt Defensie het decor van mijn loopbaan. Een reis die begon in de logistiek en een vervolg kreeg als verpleegkundige binnen de infanterie. In die rol, en tijdens meerdere operationele missies naar onder andere Afghanistan, ervaarde ik aan den lijve wat het betekent om zorg te verlenen in de frontlinie en te functioneren onder extreme omstandigheden.
Deze jaren in het veld vormden de basis voor mijn stap naar het bedrijfsmaatschappelijk werk (BMW) in 2009. Sindsdien sta ik professionals bij in hun mentale veerkracht, eerst als uitvoerend BMW-er en inmiddels als teamleider. De zorg voor de mens achter de professional loopt als een rode draad door mijn werk. Juist in een omgeving waar de druk hoog is - of dat nu tijdens een militaire missie is of aan het bed in de zorg - heb ik gezien hoe essentieel, maar ook hoe uitdagend het is om je eigen grenzen te kennen en te bewaken.
Vanuit deze lessen uit de militaire en hulpverlenende praktijk heb ik meegeschreven aan dit boek. Mijn doel is om zorgprofessionals te helpen stevig te blijven staan in hun waardevolle werk, gesterkt door de ervaring dat veerkracht begint bij de verbinding met jezelf en de ander.
Bedrijfsmaatschappelijk werker bij Defensie
Na mijn studie Maatschappelijk Werk en Dienstverlening ben ik gestart als ambulant begeleider in de geestelijke gezondheidszorg, waar ik intensief heb gewerkt met mensen met uiteenlopende psychosociale vragen en problemen. In 2018 maakte ik de overstap naar Defensie, een organisatie waar ik mij al van jongs af aan toe aangetrokken voel. Avontuur, samenwerken, professionele zorg en werken aan vrede en veiligheid hebben mij altijd gefascineerd en vormen nog steeds een belangrijke drijfveer in mijn werk.
Mijn werk als hulpverlener speelt zich af in het spanningsveld waar de mens opzoek is naar zijn of haar eigen identiteit, autonomie en vaardigheden, terwijl de organisatie onverminderd een grote inzet vraagt. In mijn dagelijkse praktijk zie ik hoe belangrijk het is dat professionals niet alleen leren presteren onder druk, maar ook leren stilstaan bij wat dat mentaal en emotioneel van hen vraagt. Om als militair op uitzending te gaan is het van groot belang dat ook het thuisfront van de militair de zorg krijgt die het verdient. Met twee uitzendingen achter de rug weet ik hoe intensief zo'n uitzendperiode kan zijn.
Toen de vraag van Wouter en Pauline kwam om mee te werken aan het schrijven van een boek over mentale gezondheid, hoefde ik niet lang na te denken. De impact die werk op mensen heeft - op hoe zij zich voelen, functioneren en hoe men zichzelf tegenover anderen verhoudt - is te groot om te negeren. Ik zie hoe mensen dagelijks veel geven, vaak lang doorgaan en pas laat spreken over wat het met hen doet.
Daarom zou ik de eenvoudige, maar zeer wezenlijke vraag willen stellen: Wat is de waarde van onze zorg voor de ander, wanneer we de zorg voor onszelf onderbelicht laten? Met dit boek wil ik bijdragen aan een cultuur waarin alertheid op mentale signalen vanzelfsprekender wordt, zowel bij jezelf als bij collega's. Waar kwetsbaarheid niet wordt gezien als een storing in het systeem, maar als een serieuze uitnodiging om na te denken over wat het betekent om mens te blijven in het hart van je werk.